Aan het woord: Sanne Schim van der Loeff
Het zijn niet de perfecte presentaties die mensen bijblijven, maar de gesprekken die iets in beweging zetten - Door Sanne Schim van der Loeff
Sanne is volledig tweetalig en presenteert moeiteloos in zowel het Nederlands als het Engels. Ze schakelt soepel tussen beide talen - zelfs binnen één programma - en voelt zich daardoor thuis in internationale contexten en bij gemengde publieksgroepen.
Waarom ben ik dagvoorzitter en waarom doe ik dat zo graag? Ik ben van nature ontzettend nieuwsgierig. Ik houd van een goed gesprek: zo'n gesprek waar je vandaan loopt en denkt: hé, ik heb iets nieuws geleerd. Of: ik ben van gedachten veranderd. Of: hier heb ik nog nooit zo naar gekeken. Ik houd van gesprekken waarin mensen elkaar uitdagen om dingen in een nieuw licht te zien.
Als dagvoorzitter krijg ik daar elke keer weer een plek op de eerste rij voor. Ik mag daar zelfs een rol in spelen: door de juiste vragen te stellen, de rode draad te bewaken en ruimte te creëren voor echte uitwisseling. Uiteindelijk zijn het niet de perfecte presentaties die mensen bijblijven, maar de gesprekken die iets in beweging zetten. Daar draag ik graag aan bij.
Het publiek waar ik de meeste impact maak. Bij een betrokken, kritisch en nieuwsgierig publiek.
Mensen die niet alleen willen horen wat er op het podium wordt gezegd, maar ook zelf nieuwsgierig zijn. Die vragen stellen, doorvragen en openstaan voor nieuwe inzichten. De mooiste bijeenkomsten zijn die waarbij je merkt dat er echt wordt geluisterd en dat mensen aan het einde nét iets anders naar een onderwerp kijken dan aan het begin.
Mijn lessen als spreker door de jaren heen. Dat je als dagvoorzitter niet de grootste expert in de zaal hoeft te zijn. Sterker nog: soms werkt dat zelfs tegen je. Natuurlijk moet je voldoende weten om het gesprek te kunnen voeren en de juiste vragen te stellen. Maar mijn toegevoegde waarde zit niet in alle antwoorden hebben. Die zit in scherp luisteren, verbanden leggen, ruimte geven aan sprekers en publiek, en precies die vraag stellen die anderen nog niet hebben gesteld.
Overigens denk ik niet dat dit rocket science is. Maar ik zie wel dat het vaker misgaat: dat een dagvoorzitter vooral wil laten zien hoeveel die zelf weet. Dan gaat de aandacht naar het podium, terwijl het juist zou moeten draaien om de sprekers, het publiek en het gesprek.
Mijn expertise is het gesprek zelf.
Een memorabel moment op het podium. Een van de meest memorabele momenten was een bijeenkomst van COC Nederland en TikTok over sterke queer communities. Wat ik daar bijzonder vond, was dat we het publiek niet als toeschouwer behandelden, maar onderdeel maakten van het gesprek. Nog voordat het panel begon, gingen deelnemers met elkaar in gesprek over hun eigen ervaringen met community, herkenning en erbij horen.
Daardoor ontstond iets wat je niet kunt plannen: een ruimte waarin mensen elkaar echt vonden. Het voelde minder als een paneldiscussie en meer als een gezamenlijke verkenning van een onderwerp dat iedereen raakte. Dat zijn voor mij de mooiste gesprekken.
Het podium van mijn dromen. Ik droom niet zozeer van één specifiek podium, maar eerder van een specifiek soort gesprek.
Zet mij maar neer op een plek waar mensen met totaal verschillende achtergronden, ideeën en ervaringen samenkomen rond een onderwerp dat ertoe doet. Een zaal waarin mensen nieuwsgieriger naar buiten lopen dan ze naar binnen kwamen.
En als ik toch mag dromen: een internationale conferentie waar wetenschap, bedrijfsleven en maatschappelijke organisaties elkaar ontmoeten. Niet omdat het groot is, maar omdat daar juist de onverwachte gesprekken kunnen ontstaan die echt iets in beweging zetten. Dat blijft uiteindelijk mijn favoriete soort podium.
Meer weten over Sanne of haar boeken als dagvoorzitter?
